Als negenjarig meisje werd ik “het slimste meisje van het dorp” genoemd.
Dat is een twijfelachtig compliment. Tot je ontdekt dat slim zijn in een mannenwereld soms betekent dat je óf moet dimmen, óf moet bewijzen dat je niet “te veel” bent.

Ik studeerde civiele techniek, werkte in technische teams, was vaak de enige vrouw aan tafel.
En later ook de enige vrouw in de line-up bij stand-up avonden.

Dat levert data op. Heel veel data.

Wat me fascineert?

Niet wat organisaties op papier zetten.
Maar wat er in vergaderingen gebeurt als niemand het doorheeft.

Wie wordt onderbroken.
Wie krijgt het voordeel van de twijfel.
Wanneer “direct” verandert in “fel”.
En waarom sommige mensen standaard iets meer uitleg nodig lijken te geven dan anderen.

Ik kom niet om te moraliseren.
Ik kom om zichtbaar te maken wat jullie normaal zijn gaan vinden.

En dat doe ik met humor.
Omdat mensen beter luisteren als ze ook mogen lachen.